Lichtpuntjes vasthouden
- Ronald Teeuw
- 2 jan
- 3 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 5 jan
Mijn kinderjaren begonnen in Schiedam, aan de Ouddorpsestraat. Eind december, wanneer ik nog niet naar binnen werd geroepen voor het avondeten, speelde ik buiten in het donker. Stoepen, de bal naar de stoep aan de overkant gooien met het doel dat deze terugketst, was een van de spelletje die ik buiten speelde met de kinderen uit de straat. Het beeld roept warme herinneringen op: de spanning van spelen in het donker, de geur van eten uit de huizen, de sterren die fonkelden in de lucht boven ons.
In 2025 had ik een speciale focus op respons-ability: het vermogen om te reageren met aandacht en verantwoordelijkheid, in plaats van automatisch vanuit reflex. Een jaar geleden vroeg ik mezelf in gesprekken regelmatig af: waar is de goede vraag gebleven? Waar is de nieuwsgierigheid? En: hoe kom ik uit deze pingpong van polarisatie?
De grote wereld: meer reactiviteit, meer verharding
Terugkijkend zag ik in 2025 in de wereld om mij heen een versterking van reactiviteit en verharding. Net als een jaar geleden kan ik wéér schrijven dat vooringenomen, vastgeroeste oordelen worden botgevierd over hele groepen — met onze leiders als donker voorbeeld.
Ik merkte dat ik mij terugtrok uit wat “sociale” media heet. Naast verbale botheid is er ook het ongelofelijke: geweld tegen hulpverleners. Wat is hier aan de hand?
De kleine wereld: lichtpuntjes om mee te nemen naar 2026
Inzoomend op mijn jaar 2025 in de kleine wereld om mij heen, kan ik met een positief gevoel lichtpunjes meenemen naar 2026. Een jaar waarin de focus op respons-ability heeft geholpen:
de conversation pieces hebben mij mooie ervaringen gebracht:
in museum De Fundatie over het gebruik van beeldende kunst in gespreksvorming
in Hart Haarlem over gebruik van theatrale werkvormen in gesprekvorming, samen met Suzanne Mijnheer
een derde conversation piece staat gepland op 30 januari in Land in Zicht over het gebruik van verhalen in gesprekvorming, samen met Sandra van der Werf
musea bezoeken met een speciale vermelding de workshop ter gelegenheid van de - schitterende en indrukwekkende - Jacob Lawrence tentoonstelling in Kunsthal Kade in Amersfoort (zie afbeelding)
het spelen als een kind met mijn medespeelmaatjes op woensdagavond impro bij Scholen in de Kunst
spelen als een kind met mijn kleinkinderen Vera en Astrid
resonantie vinden in de mantelzorg
de leergang luisterkunst die zo bevlogen is begeleid door Anne Goossensen en die ik met een geweldig inspirende leer-gangmakers mocht volgen
de blijdschap van Edward over zijn kunst om te leven
de blijdschap van Inge over haar creaties met Muizenisse en haar verslag in Woltroll
lessen in luisteren in de relatie met Inge
lessen in luisteren in relatie met het team LIS-beheer in het UMC Utrecht
de wandelingen met Jalmar en het samenzijn met Vreni
mijn stem in het protest en het 'muzisch activisme' van o.a. Bart en Peter
de leerlijn ReConnect over het omgaan met veranderingen in het UMC Utrecht, samen met Annemarie Veel
de workshops met collega's van het UMC Utrecht.
En dan vergeet ik vast nog wel wat mij door dit geopolitieke boze 2025 heen heeft geholpen aan boeken, muziek. podcasts, lezingen en fijne gesprekken.
2025 was ook een jaar van de “kleine schok”. De verlate ontdekking van het overlijden van Vera H. schokte me. Hoe dan? Hoe eenzaam? Hoe?
In de leergang Luisterkunst werd ik geconfronteerd met mijn zelfgerichtheid. Jeetje — ben ik dat?! Na een gevoel van schaamte kwam er een besef van context waarin mijn zelfgerichtheid zich heeft ontwikkeld en de mogelijkheid daar wat aan te doen.
Kom maar op 2026! Met de lichtpuntjes van het afgelopen jaar in de rugzak ga ik op zoek naar een nieuwe focus. Minder op de ik en meer op de Ander, minder op mijzelf en meer op de relatie, minder op de oordelen en meer op de verhalen.
En de bal ketste terug van de stoeprand en bleef even, een fractie van een seconde, als ik naar boven keek, hangen tussen de sterren, alsof alles één was. Gelukkig Nieuwjaar!
Opmerkingen