Meer conserveren

In de aanloop naar de start van het Makers Atelier op vrijdag 18 september om 13.00 uur realiseer ik hoezeer ik leef als een lont dat zijn leven opbrandt. Mijn primaire focus is vooruit. Wat geweest is, is geweest.

Ik had toch een fim gemaakt? Waar is dat boek als product van de Bijutsu Obeya (Grote Kunstkamer in het Japans)? Ik kan het niet vinden. Help! Ik vond wel een boekje met persoonlijke lieve woorden ter gelegenehid van mijn vertrek bij Capgemini in Coronatijd. Die ontdekking vervult mij met schaamte en besef van een tekort.

Ik zal uitvoeriger stil gaan staan bij conserveren. Grappig, want stilstaan is zeer waarschijnlijk een eerste vereiste om wat vast te houden.

Kun je zeggen dat je wat gemaakt hebt, als er geen vaste vorm aan gegeven is? Ik twijfel. Veel van ik maak is vluchtig: theater, ontmoetinngen, workshops. Wanneer ik niet conserveer is er ook geen gelegenheid om te reflecteren op wat was, dan is ook de reflectie een vluchtig moment.

Met het makersatelier wil ik meer vaste vorm creeëren. Schrijven is een vorm die nabij staat. Ik hoop op meer.

Nu vooruit, naar Ede! :-D