Meerijden of overgave? Een verhaal over moeders, auto’s, lunchtafels en het verlangen om gewoon mee te doen

-🚗 De bijrijdersstoel van mijn moeder

Mijn moeder had geen rijbewijs.

Maar op de bijrijdersstoel?

Daar beheerste ze het denkbeeldige rempedaal beter dan wie ook.

Mijn vader verzuchtte vaak: “Je zit weer mee te rijden.”

Als kind was ik meer van het *overgeven*. Letterlijk. Wagenziek, met mijn blik strak op de horizon gericht.

Maar nu, als volwassene, heb ik ontdekt dat ik mij aan een chauffeur kan overgeven.

Ik kijk niet meer op de route. Ik geef geen aanwijzingen. Ik laat me meeslepen door het gesprek, het moment, de rit.

Alleen als we op volle snelheid op een rood stoplicht af scheuren, fluister ik nog wel: “Staat dat stoplicht niet op rood?”

🍽️ De lunch die inzicht gaf

Op 30 januari organiseerde ik mijn laatste conversation piece in De Natuurschuur in Amersfoort. Een bijeenkomst waarin mensen elkaar écht ontmoeten – zonder polarisatie, zonder agenda, zonder rolverdeling. Ik begon in 2025 met deze experimenten, met één drijfveer: hoe kunnen we elkaar ontmoeten, zonder dat iemand de baas is?

Ik had alles voorbereid voor de lunch: broodjes, beleg, gekookte eitjes, kaasjes, soep, salade, tonijn, sapjes… Een ruime keuze.

Mijn idee: Ik lever de ingrediënten. Jij maakt je eigen lunch. En samen maken we het mogelijk.

Het was organisch. Gelijkwaardig. Geen speciale rol voor mij. Alleen maar: meedoen.

🚫 Waar het misging

Maar… het experiment mislukte. Ook deze dag mislukte.

Niet volledig. Maar wel deels.

Want in groepen zitten nu eenmaal meerijders. Mensen die mij tot chauffeur maken.

“Zijn we nog op de goede weg?” "Rood licht": “Je rijdt te hard!”

En ik...ik kruip naar het stuur.

Ik hoor al de stemmen: “Je kunt niet én facilitator zijn én meedoen. Je bent of van het proces, of van de inhoud.”

En dat is waar.

Ik onderschatte dat sommige mensen sturing nodig hebben om zich over te kunnen geven.

Ze willen weten: Wat is de bedoeling? Welke stappen volgen? Hoe werkt dit?

Niet om te controleren. Maar om écht mee te kunnen doen.

Ze corrigeerden me zacht.

Terecht.

Maar het maakte het experiment… onvoltooid.

💡 Wat ik leerde (en waarom het mooi is)

Toch waren er momenten van pure magie.

Wanneer ik heldere instructies gaf, de groep in tweetallen of kleine groepjes verdeelde…

En dan losliet.

Zelf meedeed.

Gewoon meepraatte.

Lachte.

Luisterde.

En niet achter het stuur zat..

In die momenten was het perfect.

Organisch.

Levend.

Echt.

En daarom besloot ik:

Dit is mijn laatste conversation piece.

🌱 Perspectvoor de toekomst

Hoe kun je iets organiseren… zonder te faciliteren?

Hoe kun je de ruimte creëren… zonder de stuurman te zijn?

Hoe kun je meedoen… zonder te controleren?

Het antwoord?

Je kunt organisch niet plannen.

Je kunt het alleen bevorderen.

Met vertrouwen.

Met duidelijkheid.

Met ruimte.

En met de moed om los te laten.

💌 Tot slot: een uitnodiging

Misschien herken je jezelf in dit verhaal.

Misschien ben jij ook wel defacilitator die denkt dat die altijd alles moet regelen.

Of de meerijder die zich afvraagt: “Laat mij even?”

Soms is het mooiste wat je kunt doen…

Gewoon mee reizen

Zonder rempedaal.

Zonder route.

Zonder angst.

En als je dat doet?

Dan ontmoet je mensen.

Echt.

Diep.

En zonder agenda.

✍️ P.S.

Vrijdag 30 januari 2026 was mijn laatste conversation piece.

Maar niet mijn laatste verhaal.

Want als je loslaat…

Dan begint het leven pas echt.