Imperfecte start

Bijgewerkt: mei 8


Op 1 april 2020 zit ik rond 08.30 uur te wachten bij de hoofdingang van het UMC Utrecht voor de start van mijn eerste werkdag als team manager LIS beheer (Divisie Lab). Kon ik op dat moment vermoeden dat mijn gevoel van euforie en blijdschap om eindelijk weer eens in en voor een ziekenhuisorganisatie werkzaam te zijn in een paar dagen kon omslaan in lichte vertwijfeling?


JA!


Nog onwetend van wat komt zit ik daar, en:

  • JA! Ik wil dit, ik wil werken in een ziekenhuis waar ambiguïteit en strijdige belangen permanent aan de orde zijn, waar ja nooit een ja is en nee nooit een nee.

  • JA! Ik wil mijn ervaring in het vormen van teams en organisaties in Agile werken toepassen dicht bij de zorg zelf.

  • JA! Ik weet dat de mensen van LIS beheer zichzelf kwalificeren als ‘lastig in de communicatie’ en ik acht mijzelf in staat iedereen te zien en te waarderen zoals zij zijn.

  • JA! Ik heb uiteindelijk wél gekozen om verantwoordelijkheid in vaste dienst te nemen en niet als een tijdelijke consultant bij te dragen

  • JA! Ik weet ook niet hoe het moet nu Corona net uitbreekt en hoe ik een team moet aansturen. De hele wereld is in crisis en ik ben hier om er het beste van te maken.

  • JA, ik wil hier zijn en ik ben er heel blij mee.

HÉ!


In de aanloop naar het weekend slaat de twijfel toe. De ervaringen van de eerste drie dagen zijn een reality check, want

  • HÉ! Bij aankomst bij de werkruimte roepen drie medewerkers in koor dat ik meteen een einde moet maken aan de coupe samen met de scrum master om Agile te werken

  • HÉ! In het team blijkt de afgelopen twee maanden en start te zijn gemaakt met ‘scrum’, er is een scrum master die ‘van hoger hand’ het team te horen gekregen dat ze Agile moeten gaan werken.

  • HÉ! Er ligt een notitie klaar voor het MT om met product owners te gaan werken met de gebruikers, dat volgende week ter besluitvorming wordt voorlegd.

  • HÉ! Twee medewerkers waaronder de scrum master bleken gesolliciteerd te hebben naar de functie daarvoor ik ben aangenomen en zijn afgewezen.

  • HÉ! De vorige manager heeft een stap terug gaan naar de oude functie. Ik had met hem in de sollicitatieprocedure een goed gesprek gehad. Maar waarom heb ik van bovenstaande niets gehoord? Waarom heeft hij dat de afgelopen twee maanden laten gebeuren?

  • HÉ! Het spook van een manager die jarenlang de scepter heeft gezwaaid, heeft al herhaaldelijk om de hoek gekeken. Zijn impact is er nog steeds.

  • HÉ! Mijn laptop werkt niet ik kan niet met mijn laptop vanuit huis inbellen. Ik moet mijn introductie, zekere nu in de Coronacrisis, toch maar vooral zelf even uitzoeken.

  • HÉ! Ik ben gestart met kennismakingsgesprekken en die waren niet allemaal even warm. Of ik niet iets met die en die aan moet. Of ik niet in een aparte ruimte wil gaan zitten? Of Agile werk nu wel de oplossing is? Of ik.......

  • Maar ook: er is een tweede, klein team van drie mensen, dat geheel los staat van de grote groep en goed in staat is in team verband te werken.

  • En ook: iedereen pakt de draad op met in acht neming van de coronamaatregelen en met een aangepast rooster voor werk in het ziekenhuis en werken thuis. Iedereen is van goede wil en voert deskundig het werk uit. Het mensen doen hun best om er het beste van te maken en steunen elkaar als het écht nodig is. En ze zoeken elkaar op bij het eten van de Italiaanse bol op woensdag bij De Italiaan, organiseren een bierproeverij op donderdagmiddag of vermaken elkaar met puzzels en grappen in de groepsapp.

De imperfecte manager start met een plan en een bedoeling en komt er snel achter dat alle vooringenomen ideeën, plannen en persoonlijk ambities in de realisatie opnieuw erkent moeten worden in het licht van wat er echt gebeurt op de werkvloer. Ideeën zijn prachtig, de realiteit is weerbarstig.

Aan het eind van de eerste week geeft mijn lichaam signalen: vage hoofdpijn, opspelende rugklachten en onrustig slapen. Dat eerste weekend in april wandel ik veel. De wandelingen en de reflecties brengen rust. Het is duidelijk dat dit niet de gedroomde start is met een team dat staat te popelen om aan de hand te geworden genomen in Agile werken. Mijn ervaring met eerdere situaties vertelt mij dat het niet goed zit in dit team. Dit team is verwaarloosd in begeleiding van samenwerking en is veelal als los zand aangestuurd. Het is zoals vaker: wat ik voel, voelen de teamleden ook: onveiligheid. Net als ik zoeken zij naar een manier om daar mee om te gaan.


Ik moet hen leren kennen en zij mij. Nu even niet mauwen nu ik zo snel in ‘The Valley of despair’ ben aanbeland in mijn eigen verandering als leidinggevende. Het voelt niet comfortabel, okay. Zoals wel vaker leer ik het meest als ik uit de comfortzone, randje paniek wordt getrokken, zoals op dat moment begin April 2020. Het zou een jaar worden om veel te leren, voor mij en ook voor het team.


Maar eerlijk gezegd: dat is achteraf makkelijk praten. Want gedurende die periode in april 2020 vond ik de situaties en mijn gedrag verre van perfect.


I know when to go out

Know when to stay in

Get things done

Modern love - David Bowie