De bondscoach in mij heeft een plan (en verliest)

Bijgewerkt: jul 4



Berucht is de wissel door Dick Advocaat in 1994 van een sterk spelende Arjen Robben tegen de Tsjechen. De geschiedenis heeft zich min of meer herhaald met de wissel van een goed spelende Doniel Malen in het duel met het Tsjechisch elftal in het EK 2020/2021. Weer een verloren wedstrijd waar een Oranjesupporter niet graag aan herinnerd wordt. Frank de Boer deed een advocaatje, heet dat nu.


Als kind was ik een enthousiaste maar beperkte voetballer. Als trainer heb ik het niet verder geschopt dan de trainer van de E-tjes, toen ik rond de 16 jaar was. Ik had al wel op jonge leeftijd een talent voor organiseren. Zonder overdrijving durf ik te beweren dat ik een prima projectleider ben geworden in implementeren en veranderen met IT. Of moet ik zeggen: geweest. Ik ben nu manager van een IT afdeling en sta nu langs de lijn zorgen makend om de onvolwassenheid van het projectmatig werken van mijn team en de afdelingen om projectdoelstellingen te halen.


Een plan hebben

Een geluid over Frank de Boer is dat hij een eigenzinnig tacticus is. Die kwalificatie kwam in positieve zin tot uitdrukking in een oefenwedstrijd tegen Italië. Frank de Boer verraste met een 5-3-2 opstelling die goed uitpakte. Dick Advocaat en Frank de Boer hebben met elkaar gemeen dat zij succesvolle perioden weten af te wisselen met een aaneenschakeling van dieptepunten. Frank de Boer heeft na zijn goede jaren bij Ajax eigenlijk niet veel meer bereikt en Dick Advocaat heeft na een goed jaar Feyenoord zijn carrière nog net weten te redden met het zekerstellen van een kans op Europees voetbal. Beide trainers kunnen niet goed tegen hun verlies en hebben de neiging bij verlies de fout bij het team te zoeken.


Ben ik vergelijkbaar obsessief in het overwinnen van de projectrisico’s en bereiken van doelen? Ben ik als teammanager ook hard in mijn oordeel?


Ik herken het verongelijkte als ik niet begrepen wordt. Ik zie het wanneer het niet goed staat in het projectveld, wanneer mensen niet rolvast zijn en uit positie in het project maar wat aan gaan klooien. Ik ben prima in staat om feedback te ontvangen als het niet loopt in het project.


Wie niet goed in de pas loopt kan mijn kant corrigerende feedback verwachten. Ik weet spirit in het team te krijgen die nodig is om de klus echt geklaard te krijgen. Ik weet hoe het is om als team te opereren en het doel in de gaten te houden. Ik kan een planning maken en risico’s inschatten. Stakeholders weet ik te mobiliseren en bezieling weet ik los te maken.


Ook kan ik er slecht tegen als mijn team de schuld krijgt toegeschoven van een mislukking. Die aantijging, dat verlies, pik ik niet als er zoveel in de context van het project misgaat.


Dikke Frank-de-Boer-frons

Als team manager zie ik hoe belabberd het loopt met projecten. Met aanwijzingen probeer ik mijn mensen in het project tot inzicht te brengen. Soms moet ik de neiging onderdrukken om net als De Boer driftig langs de kant te dirigeren. 5-3-2 of 3-5-2 of 4-3-3? Als ik begin over RACI, stakeholder buy-in, mijlpalenoverzicht, fase indeling, checkpoint, RBG signalering, issuelog, risk log, dependencymap, benefitmap, businesscase…alsof ik van een andere planeet kom.......hoe komt hier een project goed van de grond! En dan gaan we ook nog met zijn allen freewheelen met Agile werken. Alsof daarmee projecten ineens vanzelf wel gaan lopen....(eerder het tegenovergestelde zolang eigenaarschap ontbreekt en werken in sprints gezien wordt als een manier om in brokjes tijd aan te rommelen).


U merkt het al: ik zit mij dan op te vreten en een dikke Frank-de-Boer-frons tekent zich af op mijn gezicht met bijbehorend chagrijn. Wat kan ik dan pissig zijn over hoe projecten lopen, hoe managers van andere afdelingen maar wat roepen ter verdediging van hun positie en de projectleider die is ingehuurd het als slippendrager van de opdrachtgever het totaal laat afweten überhaupt een plan te maken. Ik merk ook hoe moe ik mij mijzelf maak met deze gedachten en emoties. Ik kan mij het gevoel van Frank de Boer voorstellen als zijn plan niet werkt. Hij had het nog zo goed uitgelegd...Kan het niet anders?


Het oude probleem is natuurlijk dat ik een plan wil hebben over mensen. Alsof ik als een poppenspeler mensen met wat aanwijzingen en in systematiek van een project kan laten spelen. Als ik het zo opschrijf, nee, dat lukt natuurlijk niet! Mensen zijn....mensen en geen poppen. Ook ik ben een mens met emoties en betrokkenheid. Kan ik die niet anders inzetten?


Aansluiten!

Wat ik leer en probeer is misschien niet geschikt voor Frank de Boer of voor topsport in het algemeen. Nog voor dat ik mijn eerste kennismaking had met projectmatig werken, was ik al een project manager in de dop. Ik organiseerde als kind al evenementen, feesten, uitjes en de lol in organiseren samen met mensen voor een tijdelijk doel is altijd zo gebleven. Het gevoel leidt terug tot mijn achtste , wanneer ik samen met mijn medespelers van mijn team opeengepakt in een auto op weg ben naar een uitwedstrijd. Het ging niet om winst of verlies, het ging om het plezier van de spel en samen spelen. Even balen als we verloren om daarna tegen elkaar te zeggen ”volgende week is er weer een wedstrijd’.


Wanneer de vlam in de pan vliegt en ik meen zo weer te zien waar de schoen wringt, haal ik een paar keer diep adem, controleer mijn gedachten en emoties, lach om mijzelf en de situatie en sluit aan. Hoe mal de situatie ook is. Bijvoorbeeld wanner er een irreële claim komt aan resources die ik zou moeten leveren voor een specifiek project ten kosten van alle andere projecten en basisvoorziening en vakanties van mensen. Ik heb vorige week nog ervaren hoe belangrijk tussentijds samenvatten daar in is, want daarmee ontstaat een gemeenschappelijk snappen om verder te praten.


Wordt vervolgd.


'Cause you've faith and no fear for the fight

You pull hope from defeat in the night

There's an image of you in my mind

Could be mad, but you might just be right

Martin Garrix, Bono & Edge